Met zelfzorg naar grenzen zetten

19 March 2021

Je kan niet spreken over grenzen zetten zonder dat je spreekt over zelfzorg. Die twee zijn, volgens mij, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

 

Eén van de dingen die prioriteit is bij zelfzorg is naar je eigen gevoelens luisteren en ermee aan de slag gaan. Dat kan allemaal zeer wollig klinken, maar dat is het niet. Ik schets even een voorbeeld:

Het is dat gevoel van je maag die in de knoop geraakt wanneer ze op school vragen of jij 50 pannenkoeken wilt bakken voor de pannenkoekenslag. Die gevoelens zijn er en je ondergaat ze, maar heb je er al eens bij stilgestaan? Mee gezeten? Wat speelt er in u wanneer je maag zakt? Voel je je ‘verplicht’ omdat het de school is die het vraagt? Is het frustratie omdat je andere dingen moet opgeven als je daar tijd voor maakt? Is het jaloezie op al die ouders die de vraag niet krijgen? Of heb je frustratie omdat er op voorhand al vanuit wordt gegaan dat jij dat wel even rap zal doen? Is het irritatie omdat jij simpelweg niet graag pannenkoeken bakt? Of ben je overweldigd omdat je pan stuk is en je dan ook nog rap naar de winkel moet achter een pan en is er wel nog bloem en dan moet je nog boodschappen ook gaan doen en waarrrroooooommm komt die vraag net nu wanneer de gang geschilderd wordt en je een deadline hebt op het werk?

 

Zoek u een bankske

In plaats van “Ja, oké!” te antwoorden, door te peren en alles van je af te schudden, kan je ook even een stap achteruit nemen. Ook als je al “Ja, oké!” zei, eigenlijk zeker op dat moment, is het nodig om afstand te nemen en te luisteren naar wat je voelt en wat je jezelf zegt. Kijk van waar dat komt en zit er even mee. Leg jezelf geen druk op, of creëer geen extra angst, maar luister. Dat kan je doen door te mediteren (met bijvoorbeeld de Headspace app), of door de te schrijven of met een tracker in een bullet journal. Dat kan door in stilte aan tafel te zitten met een kop koffie of door een half uur even te gaan wandelen. Whatever works for you. Als er iets niet werkt, geef dan niet op, maar probeer de volgende keer iets anders.

Waarom is dat zo belangrijk? Wel: als jij die gevoelens niet benoemt voor jezelf, dan ken je ze niet goed. Leer die gevoelens kennen. Maak ze u te vriend. Ga ermee op een bankske zitten en sla er een babbeltje mee. Pas als je ze (her)kent en bereid bent om ernaar te luisteren kan je daarna actie ondernemen. Voor mij was dat een gamechanger. Nu ik het uittyp klinkt dat zo simpel, zo vanzelfsprekend, maar ik weet dat het zo niet is. Het overvalt me nu soms nog, dat doorperen. Minder en minder, dat wel. Als het toch gebeurt heb ik het veel rapper door en dan ga ik mij zetten op dat bankske met die gevoelens en dan doen we een klapke. Ik raad u dat aan, al was het maar voor een week.

 

Zoekt u een bankske en doe eens een klapke.

Coaching

Strong enough

Er was meer vraag dan dat ik vrouwen kon ondersteunen. Daarom wordt dit coachingstraject opnieuw uitgetekend. Zo kan ik binnenkort meer vrouwen helpen met het zetten van grenzen. Schrijf je in op de wachtlijst en hoor als eerste wanneer jij coaching kan krijgen. 

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *